سوگند

سوگند

در قرآن مجید آیه ای وجود دارد که در آن خداوند از ما خواسته است:

” مرا در معرض سوگندهای خود قرارندهید.”

یعنی به هنگام گفت و گو با هم  و آن هنگام که خواستید با یکدیگر بحث و مجادله نمایید و مطلبی را به طرف مقابل خود بقبولانید، به من (خداوند) قسم یاد نکنید.

حال سوالی که در این جا مطرح است این می باشد که  ما تا چه اندازه به این فرمان الهی گردن می نهیم و به آن عمل می کنیم و در گفتمانی که با دیگران داریم ، خدا را در معرض سوگندهای خود قرار نمی دهیم ؟

متاسفانه باید اذعان داشت که عده ای تصور می کنند که اگر در سخنان خود و برای تحکیم و تثبیت نمودن سخنان خود، به خداوند قسم نخورند ؛دیگران حرفها و گفته های آنها را باور نخواهند نمود.

لذا؛برای باورپذیر نمودن سخنان خود،به نام خداوند قسم یاد می کنند . می گویند: ” به خدا چنین یا به خدا چنان کردم یا گفتم.”

اما اگر نیک بنگریم درخواهیم یافت که سخن راست به دل خواهد نشست و اساساً یکی از خاصیتهای سخن راست ،”باورپذیری” آن است.

به عبارت دیگر؛نیازی نیست وقتی میخواهیم سخن حق،روا،به جا و درستی بگوییم ،قسم یاد کنیم. زیرا ویژگی سخن و گفته ی درست و صحیح این است که به دل می نشیند و ضرورتی به قسم خوردن و استفاده از نام خداوند برای باورپذیر نمودن سخن و گفته خود وجودندارد.

اگر غیر از این بود ،ائمه ی معصومین(علیهم السلام) که سخنانشان ،ناب ترین و پرمغزترین گفته ها است، با هر کلامی که بر زبان می راندند، به خداوند تبارک و تعالی قسم یاد می نمودند.

و احادیثی که از این بزرگواران به ما رسیده است با قسم یاد کردن به نام جلاله ی الله ،اغاز میشد.

در حالی که میدانیم و در احادیثشان  می بینیم که چنین نیست . سخن،توصیه و رهنمود خود را بدون استفاده از قسم و سوگند به نام خداوند به زبان آورده و در کُتُب ِ حدیث به دست ما رسیده است.

در موارد معدودی هم که سخن خود را با قسم یادکردن به گوش مردم رساندند، قصدشان تاکید بر آن مطلب بوده است.به عبارت دیگر؛در آیات قرآن مجید ،خداوند و در احادیث،ائمه ی معصومین سخنی نگفتند و قسمی نخوردند مگر این که می خواستند مطلب بسیار مهمی را به ما بفهمانند و یا بر مطلب بسیار شاخص و قابل توجهی تاکید نمایند.

 

البته ؛ عده ی دیگری هم وجود دارند که میدانند ،سخن و مطلبی که میخواهند بیان کنند دروغ،غیرواقعی و غیرمنطقی است و برای این که دیگران به گفته ی آنها شک نکنند و سخنشان را بپذیرند،نه تنها به خداوند ،بلکه به “روح رسول الله ، فا طمه زهرا،امام علی،امام حسین و حضرت ابا الفضل(علیهم السلام) “قسم میخورند و این امری بسیار نکوهیده است و قسم دروغ نام دارد که علاوه بر گناه و معصیتی که به همراه دارد، کفاره نیز دارد و بر ذمه ی فرد است که توبه نموده و کفاره ی این گناه خود را بپردازد.

درباره‌ی مهدی طاهری

مهدی طاهری
مهدی طاهری کرچگانی هستم. دبیر، عاشق تحقیق و پژوهش، علاقه مند به مطالب فقهی و مذهبی

حتما ببینید

خورشید و ماه

  ” خورشید و ماه با فواصلی حساب شده از هم، در حرکتند.” این ترجمه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *