نصیحت

در این که “نصیحت” یک امر ظریف و حساس می باشد، شکی نیست. اما نمی دانم چرا بعضی ها نمی خواهند به ظرافت و حساس بودن مقوله ی نصیحت پی ببرند؟

از طرف دیگر بعضی از بزرگترها؛ انگار هیچ حرف پدر – فرزندی، مادر – فرزندی، خواهر – برادری و … با هم ندارند بزنند و از بزرگ تری، فقط همین نصیحت کردن را یادگرفته اند و گویی نمی خواهند بفهمند که اثرپذیری نصیحت، تابع شرایطی است که اگر آن شرایط وجود نداشته باشد، نوجوان یا جوانی که نصیحت می شود از هر چه دین و دیانت و اخلاق است، گریزان خواهد شد.

بنابراین؛ باید بپذیریم که نصیحت های چکشی و ضربتی، مخصوصاً اگر در حضور جمع باشد، نه تنها موثر نیست؛ بلکه اثرات وحشتناکی بر روح، روان و شخصیت نصیحت شونده خواهد گذاشت.

پس؛ مقوله ی “نصیحت” باید حتماً خصوصی و شخصی انجام گیرد و از نصیحت دیگری در حضور حتی شخص ثالثی خودداری گردد و از طرف دیگر؛ نصیحت کننده از عبارات و لحن آرامش دهنده استفاده نماید و خود را دلسوزِ شخصِ نصیحت شونده معرفی نماید و حتماً حتماً حتماً، خود از پیشکسوتان و عاملان جدی موضوع مورد نصیحت باشد.

نکته مهم دیگر این که نصیحت شونده :

اولاً باید آمادگی روحی و روانی برای دریافت نصیحت داشته باشد.

ثانیاً نصیحت پذیر باشد.

ثالثاً درباره ی موضوع نصیحت، واکنش انفعالی نشان ندهد.

اگر نصیحت شونده هر یک از شرایط فوق را نداشته باشد، “نصیحت” نه تنها موثر نخواهد بود، بلکه همان نصیحت؛ اثرات تخریبی فراوانی بر روح، روان و شخصیت نصیحت شونده خواهد گذاشت و بر روی کُنِش و رفتار نصیحت شونده، اثر سوء خواهد گذاشت.

لذا؛ “ناصح” (نصیحت کننده)، قبل از انجام نصیحت، حتماً باید ارزیابی از شخصیت نصیحت شونده و شرایط روحی و روانی “نصیحت شونده” داشته باشد و بر اساس آن ارزیابی، نسبت به نصیحت کردن دیگری اقدام نماید.

و اگر ارزیابی دارای شرایط سه گانه ی فوق نبود، از ایفای نقش به عنوان “ناصح” صرف نظر نموده و حداکثر به یک تذکر، در حد یک عبارت کوتاه بسنده نماید.

 

پس؛ اینجانب افرادی را که تمایل بسیاری دارند نوجوان یا جوان خود را نصیحت کنند اما دانش و بصیرت نصیحت گری را ندارند یا به ظرافت و حساس بودن مقوله نصیحت واقف نیستند، اینچنین خطاب می کنم:

” ای مدعیان محله ی دینداری که گویی همه دین و دیانت و اخلاق، در اختیار شماست و در وجود شما تبلور یافته و دیگران از آن بویی نبرده اند و از دیانت و اخلاق هیچ نمی فهمند، این را نیز شما بفهمید که تاوان اخلاق گریزی و دین گریزی نوجوانان یا جوانانی که شما با اتخاذ شیوه های غلط و عدم رعایت نکات اخلاقی نصیحت، به آن شوق و رغبت فراوان دارید و از بزرگتری فقط همین نصیحت گری را یاد گرفته اید، بر گردن شما است.”

 

 

 

 

درباره‌ی مهدی طاهری

مهدی طاهری
مهدی طاهری کرچگانی هستم. به زیارت ارباب آمده ام. اینجا سرزمین عشق و دلدادگی است.

حتما ببینید

تنها عبادت

عبادت و بندگی خداوند تنها به نماز و روزه نیست، امّا تنها عبادتی که هرگز …

۲ نظر

  1. سلام بسیار عالی و پرمحتوا بود،ای کاش جوان دارهای ما درس عبرت می گرفتند و تفاوت فردی فرزندانشان و استعدادهای ان ها را در نظر می گرفتند و به نصیحت کردن های بی مورد نمی پرداختندو ای کاش جوان های ما ادب و احترام به والدین را یاد می گرفتند ومی فهمیدند که والدین ان ها خیر خواه ان ها هستند فقط زبان و روش پند دادن را نیا اموخته اند،التماس دعا

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *