معجزه قرآن

همانطور که می دانیم، “قرآن مجید” معجزه ی جاویدان پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد(صل الله علیه و آله و سلَّم) است.

و به نظر اینجانب به عنوان یک پژوهشگر قرآنی که توفیق داشتم سالیان متمادی در آیات این کتاب الهی کنکاش نمایم، “سوره کوثر” را میتوان معجزه ی قرآن دانست .

این سوره کوتاه ترین سوره قرآن است، اما عمیق ترین معانی و مفاهیم از این سوره برداشت می شود.

خداوند تبارک و تعالی اراده نموده است که بنیادی ترین و اساسی ترین مفاهیم دین اسلام را به صورت مستقیم و غیرمستقیم از طریق سوره کوثر برای عموم مردم بیان فرماید.

سند صدق این ادعا واژگان این سوره است. “سوره کوثر” ۱۰ واژه بیشتر ندارد اما اساس و شالوده ی دین اسلام که همان اصول و فروع دین اسلام است با ظرافت شگفت انگیزی در این سوره گنجانده شده است. این درحالی است که با یک نگاه سطحی و گذرا چنین معنایی از این سوره برداشت نمیگردد و فقط نگاه های ژرف اندیش می توانند چنین مفهوم عمیقی را از کوتاه ترین سوره قرآن مجید استنباط نمایند.

و اینجانب به جرات ادعا می نماید که چنین برداشتی را نه تا کنون از زبان هیچ مفسری شنیده ام و نه در کتاب هیچ مفسری دیده ام.

آیه ی اول این سوره گویای اصول دین و آیات دوم و سوم این سوره به انضمام نام سوره ، بیان کننده فروع دین است.

 

بِسمِ الله الرِّحمنِ الرَّحیم

اِنّا اَعطَیناکَ الکَوثَر: براستی ما خیر کثیر به تو عطا نمودیم.

  • واژه ی ” آِنّا ” مویّد اصل توحید به انضمام معنای کل آیه .

زیرا در آیه ی دیگری از قرآن مجید آمده است که اگر مدیریت جهان را دو خدا یا بیشتر عهده دار بودند، هیچ امری به سرانجام نمی رسید.

لذا، اعطای خیر کثیر به پیامبر(ص) امری است که تحقق یافته و تحقق یافتن آن دلالت بر وحدانیت و یگانگی خداوند (اصل توحید) دارد.

  • واژه ی ” اَعطَینا ” به صورت غیر مستقیم ، اصل معاد را خاطرنشان می سازد.

در ظاهر کلام، معنای این واژه ارتباط و سنخیتی با معنای معاد ندارد و حتی تضادی هم در آن دیده می شود زیرا “عطاکردن” یعنی دادن اما “بازگشت” یعنی گرفتن.

اما در آیه ی دیگری از قرآن مجید، بیان شده که بازگشت همه چیز به سوی خدا می باشد و این معنا، مفهوم معاد را می رساند زیرا لازمه ی معاد ، چنین اعطا کردنهایی می باشد.

  • ضمیر ” کَ ” در ادامه ی واژه ی قبل به پیامبر اشاره دارد. به عبارت بهتر مخاطب این آیه شخص پیامبر است و اصل نبوت نیز بیان کننده این است که پیامبرانی از جانب خداوند جهت هدایت انسانها به رسالت انتخاب شدند.
  • ” الکَوثَر ” هم بیان کننده اصل عدل الهی و هم موید اصل امامت است.

 

– خداوند عادل است زیرا اگر خیر کثیری را به کسی اعطا کرده است، حتماً استحقاق چنین اعطایی را در وجود او دیده است .

-با توجه به کاربرد واژه ی ” الکوثر ”  به صورت معرفه ( مُعَرَف به الف و لام ) می توان دریافت مخاطب این واژه، شخص به خصوصی می باشد و از نظر بسیاری از مفسرین این شخص به خصوص، حضرت فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها) می باشد.

از طرف دیگر، اصل امامت گویای قبول امامت بعد از “خَتمِ رُسُل” می باشد که این امر از طریق حضرت زهرا و از نسل ایشان محقق گردید و از همین رو ایشان، ” آُمُ الَائمّه ” لقب گرفتند.

 

فروع دین اسلام در آیات دوم و سوم سوره کوثر

فَصَّلِ لِرَبِکَ وَانحَر : پس نماز بخوان و قربانی کن.

در این آیه به صورت مستقیم دو فرع از فروع دین اسلام، که هر کدام جایگاه ویژه و برگزیده ای در دین دارد، بیان شده است.

“نماز و امر به معروف” همان دو فرع بسیار مهمی است که سفارش فراوانی نسبت به اهمیت آن در دین اسلام شده است.

و به صورت غیر مستقیم سه فرع از فروع دین اسلام که شامل : نهی از منکر، حج و زکات می باشد را خاطر نشان می سازد.

 

نهی از منکر:

وقتی شما به کسی می گویی راست بگو یعنی او را به معروفی به نام صداقت امر میکنی. به صورت غیر مستقیم، از ناهی به نام ” دروغگویی ” منع داشته و برحذر می داری.

پس، همان طور که در این آیه پیامبر به عنوان مخاطب خاص به خواندن نماز و قربانی کردن امر شده است. از ناهی به نام ” سبک شمردن نماز برحذر داشته شده است.

 

حج و زکات:

این دو فرع از واژه و فعل امری ” وَانحر ” استنباط می شود.

معنای این واژه ” قربانی کردن از یکی از چهارپایان(به خصوص شتر)” است.

حیوانی که قربانی می شود، زکات دین اسلام و زمانی که انسان مومن برای خداوند قربانی می کند، موسم حج است.

از طرف دیگر این سنت که در بین عموم مردم رایج است که پس از تولد فرزند و به شکرانه ی آن ، دو رکعت نماز شکر می خوانند و گوسفند قربانی کرده و ولیمه می دهند از همین آیه یعنی آیه ی دوم سوره ی کوثر می باشد.

 

اِنَّ شانِئَکَ وَ هُوَ الاَبتر : محققاً دشمن بدگوی تو مقطوع النسل است.

در آیه ی سوم سوره کوثر به صورت مستقیم، یک فرع از فروع دین و به صورت غیر مستقیم، دو فرع از فروع ده گانه ی دین اسلام ذکر گردیده است.

” تَبَری ” که به معنای ” بیزاری جستن از دشمنان خدا و اولیاء الله ” است به صورت مستقیم ذکر گردیده است.

این آیه حالت نفرین دارد و مخاطب خاص آن “عاص بن وائل” است که دشمن رسول خدا و بدگوی و مسخره کننده ی پیامبر(ص) بود.

اما دو فرع دیگر که به صورت غیر مستقیم به آن اشاره شد، ” تَوَلّی ” و ” جهاد ” است.

هر چند در این آیه، هیچ سخنی از دوستان خدا و جهاد در راه خدا به میان نیامده است، اما ” تولی و تبری ” مکمل هم محسوب میشوند و سخن گفتن از یکی، نام دیگری را در ذهن آدمی متذکر می نماید.

از طرف دیگر؛ چون هیچ دوستی و دشمنی بدون صف کشی و مقابله با یکدیگر ممکن نیست، لذا؛ جهاد در راه خدا را میتوان نتیجه و ثمره ی ” تولی و تبری ” دانست.

 

امیدوارم شما نیز به شگفت انگیز بودن آیه آیه ی کلام الهی که در ” قرآن مجید ” تبلور یافته است، ایمان و باوری عمیق که در شان این کتاب جاودان الهی باشد، پیدا نمایید.

 

 

 

 

درباره‌ی مهدی طاهری

مهدی طاهری
مهدی طاهری کرچگانی هستم. به زیارت ارباب آمده ام. اینجا سرزمین عشق و دلدادگی است.

حتما ببینید

تقویمِ قمری

تقویم قمری؛ از گردش ماه به دور زمین که در طی یک سال اتفاق می …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *